Verstand op nul, nieuwe schoenen aan en alles op eigen houtje.

Verstand op nul, nieuwe schoenen aan en alles op eigen houtje.

Na de crash van mijn grote logge lievelings Imac en twee laptops gaat er veel beeldmateriaal verloren…ik ben sowieso geen computerheld.

Met de sleutel van een nieuw atelier in de hand, is het tijd om alles wat er nog wel is te verzamelen. Een nieuw archief maken met verloren plaatjes.

Beelden van werk dat ik bij een van de vele verhuizingen achter heb gelaten, dingen die ik alweer vergeten was. Goeie ideeen die zijn blijven liggen en die opnieuw de aandacht verdienen komen boven water, er komt orde in het hoofd.

Nieuwe inspiratie voor weer een nieuwe periode die straks aanbreekt; Een tweede kindje er bij en voorgoed afscheid van werken in loondienst. Verstand op nul, nieuwe schoenen aan en alles op eigen houtje. Ook een vorm van ‘nesteldrang’ ☺

Hier alvast een voorproefje…we beginnen 10 jaar geleden: afstudeerproject #1

Een eigenzinnig project, de rafelranden van de kunst opzoeken, materialen uit de wegwerpmaatschappij als middel, een pleidooi voor het werkproces zonder eindresultaat, iets dat groter wordt en meebeweegt. Pleiten voor DIY magazines en straatkunst die het museum in moet. De wens om een platform op te zetten voor jonge kunstenaars. Het moest een winkel/expositie/ gezamenlijk atelier ineen worden. Berlijn als grote inspirator, die eerste echte baan direct weer loslaten in ruil voor een lange reis in het vooruitzicht met een nieuwbakken liefde…..

Wist ik veel dat ik nu met die grote liefde getrouwd zou zijn, nog 6 keer samen zou verhuizen, samen nieuwe vrienden zou maken,  samen dierbaren zou verliezen, twee katten zou liefhebben en achter zou moeten laten, een huis zou bouwen, de nodige dieptepunten zou kennen, een fantastische dochter op de wereld zou zetten en nu een tweede kindje zou verwachten……Dat ik daarnaast die kunstacademie ook nog af ging maken en ook echt samen met inspirerende anderen meerdere keren heb gewerkt aan een winkel&werkplek voor jonge kunstenaars….

Als ik hieraan terug denk, dan word ik blij. Wat een rijkdom! Vaak had ik het gevoel dat ik in die 10 jaar als een derdehands autootje heb gefunctioneerd. Elke keer als er weer gang in kwam dan was er weer in een kink in de kabel. Gestrand, wachten op reparatie en weer opnieuw starten. Soms voelde het zelfs als falen. Wel twee hogeschool studies op zak maar geen ‘goede baan’. Projecten opzetten en weer los moeten laten, eigen werk aan de man brengen en leven van bijbaantjes. Gebrek aan zelfvertrouwen om door te zetten met dat wat bij mij hoort. Constant was er een strijd tussen het meedoen aan hoe het volgens mijn overtuigingen ‘hoort’ en dat wat ik echt voel.

Dit werk herinnert me aan hoe ik het voel, hoe ik het wilde doen en nog steeds het liefst doe. Het is niet altijd de makkelijkste weg en het zorgt voor de nodige rafels, maar wel met een gouden randje. Meer dan ooit durf ik nu te zeggen dat ik trots op mezelf ben. Op wat ik heb gedaan en op wat ik nog ga doen! 🙂

Advertenties